Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop

Ocena użytkowników: 2 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

ul. Królewska 17

            Wśród pałaców na Korcach, czyli przy obecnej ul. Królewskiej, znajduje się pałac Pociejów. Wzniesiony został przy południowej pierzei, u zbiegu z wąską uliczką Żmigród prowadzącą w dół wzniesienia. Budynek powstał w latach 1678 – 1700 dla hetmana wielkiego koronnego i wojewody litewskiego Ludwika Pocieja na gruntach zakupionych od Szaniawskich, którzy wówczas byli w posiadaniu dużego terenu w okolicach Korców. Po śmierci Pocieja pałac odziedziczyła jego córka Ludwika Borzęcka wraz z mężem Franciszkiem, który wkrótce sprzedał go podkomorzemu lubelskiemu Tomaszowi Długskiemu. W kolejnych latach właścicielami byli książę Aleksander Lubomirski i kupiec Krzysztof Korn, który po pożarze w 1803 sprzedał go Adamowi Umienieckiemu, posiadaczowi wsi Jastków za kwotę 28 000 złp. W tym czasie wzniesiono oficynę równolegle do pałacu na całej szerokości działki. W XIX wieku obiekt jeszcze kilkukrotnie zmieniał właścicieli, aby w 1813 stać się własnością Pauliny Umienickiej voto Makowskiej.

           Największe zmiany w obiekcie poczyniła Emilia Bętkowska z Szaniawskich, która w 1857 kupiła nieruchomość. W XIX wieku została dobudowana oficyna wzdłuż  ul. Żmigród. W tym czasie wnętrze pałacu przedstawiało się bardzo okazale, bowiem wysokie i obszerne pokoje dekorowane były stiukowymi plafonami z freskami, a ich ściany obite brokatem i adamaszkiem. Na parterze mieściły się pokoje służbowe, a w oficynach – dwie sale bilardowe, pokoje dla dworzan, sala jadalna dla służby oraz kuchnia, łazienki, stajnie i wozownia. W 1871 dobudowano trzecią oficynę, na przełomie XIX i XX wieku – drugie piętro pałacu. Szaniawscy były posiadaczami pałacu pod nr 17 do 1918, później nieruchomość często zmieniała właścicieli, głównie narodowości żydowskiej. W 1929 dobudowano trzecie piętro, adaptując również cały budynek na potrzeby Sądu Okręgowego, a zamienionego w czasie okupacji na niemiecki Sąd Specjalny.

           Dziś budynek jest niczym nie wyróżniającą się czterokondygnacyjną i dziewięcioosiową kamienicą na planie prostokąta, z boniowanym parterem i dekoracją w postaci trójkątnych naczółków nad oknami pierwszego piętra. Brama przelotowa na osi środkowej prowadzi na podwórze, z którego widoczna jest elewacja tylna wsparta szkarpami ze względu na obniżenie terenu. Zmiany właścicieli i związane z tym przekształcenia, a także zmiana przeznaczenia pałacu na kamienicę czynszową zniekształciły pierwotny wygląd i układ wnętrz.

                                                                           Opracowała Aleksandra Szymula

Bibliografia:

H. Wyszkowska, Pałace w Lublinie (cz. 2), „Zoom. Lubelski Informator Kulturalny” 2009, nr 6

Dodatkowe informacje