Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Golddrop

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

 

Początki młyna 

           Historia młyna na Tatarach jest bardzo długa. Przypuszcza się, że tego typu obiekt mógł już tu istnieć na początku XIV wieku, jeszcze przed nadaniem Lublinowi prawa lokacyjnego w 1317, przy okazji którego książę Władysław Łokietek zezwolił wójtowi lubelskiemu na urządzenie dowolnej liczby młynów i stawów w granicach miasta. Tereny te, łącznie z Tatarami, były niegdyś własnością królewską, wchodzącą w skład starostwa lubelskiego. Młyn nie tylko produkował mąkę dla miasta i przynosił dochody dla skarbu państwa. Lokacja tego obiektu była od początku dobrze przemyślana i miała charakter strategiczny. W jego pobliżu znajdowały się dopływy rzek Czerniejówki i Czechówki do Bystrzycy, w miejscu których utworzono Wielki Staw Królewski. W razie zagrożenia najazdem za pomocą systemu kanałów, przepustów, śluz i urządzeń spiętrzających można było skierować ogromne ilości wody na obszary przed murami obronnymi, które stawały się niedostępne dla wroga.

            Od momentu nadania Lublinowi praw miejskich w zachowanych dokumentach jeszcze kilkukrotnie wspomina się o pozwoleniach dotyczących budowy młynów, nie potwierdza się jednak, czy informacje te dotyczą akurat między innymi młyna na Tatarach. W 1358 Kazimierz Wielki wydał pozwolenie Mikołajowi Młynarzowi na budowę dwóch młynów Lublinie: jednego pod zamkiem, drugiego na stawie pod miastem. Obie budowle Mikołaj otrzymał w dzierżawę dziedziczną oraz został zobowiązany do ich utrzymania oraz wykonywania niezbędnych napraw. W dokumentach w 1463 wymieniony został młyn wielki królewski w Lublinie nad Bystrzycą, poniżej którego położony był folwark Żydowskie.

Dodatkowe informacje